In een of ander guesthouse in stinkend en vies Colombo, snotverkouden met een doorgaans slechte internetverbinding, met teveel to-do-lijstjes, te veel goede ideeën en te weinig mensen om je heen om erover te bomen tijdens het genot van een glas Heineken ofzo.

Kortom, ik heb het niet naar mijn zin hier. En daar laten we het maar bij. Want tja, na drie jaar vrijwel zorgeloos op een eiland te hebben geleefd, mag ik niet klagen wanneer er eens wat druk op de ketel komt te staan...toch ??

Een prettige onderbrekening is de komst van mijn Malediefse vriend Faheem. Z'n vrouw heeft een of ander probleempje en zij wilden dit in Sri Lanka door een arts laten onderzoeken. Dus voor het eerst in z'n leven is de beste man alleen met z'n vrouw in een wildvreemd land. En dat is toch best humor.

Zo had hij bijvoorbeeld nog nooit een koe of een hond in het echt gezien. En tja, die lopen hier toch echt over straat. Een trein, zwervers op straat, echte armoe.... hij had het van z'n leven nog niet meegemaakt.

Dus ik heb hem afgehaald van het vliegveld, een kamer geboekt in hetzelfde guesthouse en zo'n beetje vanalles voor hem geregeld. Ziekenhuis afspraak, taxi's, route uitvogelen, geld pinnen...noem maar op.  Gisteren naar de afspraak in het ziekenhuis geweest. En daar weer meegemaakt, waarmee aan is getoond, dat ondanks drie jaar het rustige kalme leven op de Malediven te hebben geleefd, het Hollandse temperament nog steeds door het bloed stroomt...

Zoals gezegd.... naar het ziekenhuis, alwaar we, op z'n Hollands ruim op tijd iaankomen en plaatsnemen in de de wachtkamer, 11:00 terwijl de afspraak om 11:30 was. Toen om 11:40 de dokter er nog niet was, begaf ik mij naar de twee receptionisten die heftig een spelletje aan het spelen waren op hun ziekenhuis-pc en vroeg aan de dame die mij het meest intelligentst overkwam when de doktor zou komen. 

Nou, dat was blijkbaar voor het eerst dat iemand dat lef had, vertelden haar ogen me.  Mijn inschattingvermogen rent achteruit in dit land. "He is not here" was namelijk haar reactie. Ok... op die fiets..zonder helder licht.

Na wat vragen en doorvragen bleek dat het eigenlijk heel normaal is dat de dokter te laat komt. Meestal moet hij of zij vanuit een ander ziekenhuis komen, aangezien ze meerdere baantjes hebben. Beundokters dus.

Prima..ik koffie drinken en sigaretje roken.... en Faheem en z'n vrouw daar gelaten waar ze zaten. Bij terugkomst nog geen dokter...tijd voor actie.

"Can you call someone to find out where this doctor is". Ah dat was iets dat ze kon doen... dus bellen naar beneden. Beneden kon ik zien, aangezien we ons op de tweede etage bevonden die een mooi uitzicht bood op de hal beneden.  Ook deze mevrouw zat een spelletje te spelen op de computer (dat gratis spel met die kaarten...patience heet het geloof ik). En nadat ons helder licht haar de vraag had gesteld of ze uit kon zoeken waar de dokter was, vervolgde ze ongestoord haar spelletje.... dus ik naar beneden.

"Can you please ask the doctor to come down here and start helping these patients ?", gebood ik haar (om vooral het Hollandse patroon maar  te blijven volgen) Zonder reactie pakte ze de hoorn van de telefoon, zocht een nummer op achter haar groene patience spel en begon wat in 's lands taal te brabbelen.

"He is coming"...was haar antwoord nadat ze de hoorn had neergelegd.

Ja doei. Dat gaat me iets te gemakkelijk.

ik: "where is he now ?"
zij: "He is on his way"
ik: "From where"
zij: "From another hospital"
ik: "How far is that hospital"
zij: "...... "
ik: "How many mintes will it take before he can help his first patient ?" -want nummer 1, dat waren wij !-
zij "Matbe another 15 or 20 minutes"

Ok, daar laten we het maar bij. Ik weer naar boven en Faheem ingelicht die net als zijn vrouw gewoon geduldig zat te wachten. Want tja, het zijn nu eenmaal geen Hollanders.

Nog geen minuut later komt er een man aangewandeld en springen er een aantal mensen van hun stoelen. Faheem spot 'm het eerst. "I think that's him". En terwijl 'ie dat zei, hoorde ik de zuster (receptioniste nummer 2) roepen "Number one". Faheem reageerde te traag naar mijn zin en ik zei: "That's you: GO !"

En terwijl ik me van Faheem naar de dokterskamer omdraai, zie ik daar niet alleen de dokter naar binnen gaan, maar ook een andere kerel. Deze man zat, net als als Faheem, netjes te wachten op de dokter. Wel potverdrie.....

Ik naar die receptioniste nummer 2. "Excuse me... I think it's our turn is it not ?"

Te laat. Haar blik ging van mij naar de deur, die al dicht was, en vervolgens weer met vertwijfelende inhoud terug.  "He is already inside". Ja dus ? Wat heb ik daarmee van doen ? 

"Yes, well ok, can you correct your mistake ?" was mijn vraag ...en weg was ze zonder terug te komen. Dus ik naar licht nummer 1. Kort uitgelegd wat er aan de hand was en of ze dit even kon rechtzetten.

"But the patient is already inside", was haar verweer. "So, get him out !Your friend made a mistake and she or you or someone else should correct that mistake. So go in there and get him out."

"You have to wait till he is out". Wat ? Nou echt niet !! Dus met mijn lerarengezicht en intimiderende stem (tja sorry hoor) begaf me ik me een centimeter of twee in haar richting en sprak zacht "First I want you tell me that you are making a bad joke and after that I want to see you walk to that room and get that man out of there".

Nu ik het zo schrijf voel ik me zo slecht... arm licht. Maar goed, it's done

Het was overduidelijk dat het lichtvrouwtje geen raad met de situatie wist. Geeft niks, we leren elke dag nieuwe dingen...en dit was haar dag

"Listen", vervolgde ik mijn kruistocht.... " I want you to go in there and send that man out of the room. Your collegue is not coming out, so she is doing nothing, so if you also do nothing, I will go in there myself and explain the situation to that other patient. Do you want to be responsible for ME going into that room ? "

BINGO ! dat was hem. Verantwoording nemen -ik ken het vanuit de Malediven- daar begint men hier niet aan. Het is altijd iemand anders die het heeft gedaan, had moeten doen, is vergeten, ziek, zwak of dement is.... kortom ze was op haar weg.

Met argusogen volgde ik haar en zag tot mijn tevredenheid Faheem en zijn vrouw de kamer van de dokter inwandelen. Na een minuut zag ik de man die zijn beurt voor was gegaan uit de kamer komen.  En na hem een vriendelijk knikje met het hoofd te hebben gegeven -je zal het voelen ook- , begaf ik me met gepaste schaamte, pisnijdig en net niet stampvoetend naar de eerste verdieping alwaar ik een mezelf tracteerde op een kopje nescafe en een donut. 

Het verhaal had langer kunne zijn .... maar alleen als ik vandaag mee was gegaan met Faheem. Dokter was op tijd, maar wederom iemand die voorpiepte, vertelde Faheem mij. "I think it was a very rich man.... expensive watch, clothes and when the doctor arrived he shook hands and invited him in" We had number 5 and he had number 4, so it did not really matter, but still.

Tja, ik weet het. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. Ik had ook de schouders kunnen ophalen, op z'n Madeliefs en denken" Mijn beurt komt vanzelf'.  Maar ja, daar zit geen humor in. Dat is niet leuk en dat levert niks op. 

Ik heb het hier niet naar m'n zin en ben verkouden. Als het morgen nog niet over is, ga ik maar eens naar een dokter.

TrackBack URI voor deze post

Commentaar (0)

Schrijf commentaar

Email Naam		Commentaar kleiner | groter
		Ik heb de voorwaarden gelezen en ga akkoord met de voorwaarden gebruikers voorwaarden. Schrijf de volgende tekens Geef commentaar